En casa
Afgelopen vrijdagochtend zijn Linda (een vrouw van mijn school) en ik in alle vroegte met een binnenlandse vlucht naar Tikal gereisd, een grote (voormalige) Mayastad midden in de jungle, waarvan veel ruïnes nog overeind staan. Van 9 tot 2 zijn we samen met een tourguide het park doorgeweest, wat naast ontzettend warm ook gewoon harstikke indrukwekkend was. Tikal is verreweg het mooiste en interessantste van de4 weekendtrips die ik heb gedaan. De gids kon ontzettend mooi vertellen, dingen demonstreren en wist echt overal een antwoord op of een verklaring voor. Waar ik ontzettend blij mee was, want zonder een verhaal blijft een tempel ook maar gewoon een enorme stapel stenen.
Na de lunch en een uurtje in het zwembad om af te koelen gingen we het park weer in, op aanraden van de gids. Omdat er eind van de middag geen shuttles meer terug rijden, kunnen eigenlijk alleen de mensen die in Tikal zelf verblijven dan nog in het park zijn. Het was dus hartstikke rustig, plus dat tegen het eind van de middag ook de dieren steeds actiever worden.
De gids had ons aangeraden de zonsondergang op de hoogste tempel, tempel 4 te gaan bekijken. Waar hij alleen geen rekening mee had gehouden was dat de helft van tempel 4 wegens restauratiewerkzaamheden wasafgesloten.(tempel is een soort van pyramidevorm, je kan er in een vierkant omheen lopen) En laat dat natuurlijk de westelijke helft zijn, de kant waar we de prachtige zonsondergang konden zien.
De volgende dag niet veel meer gedaan, lekker ontbeten, de omgeving rondgelopen, markt en museum bekeken en toen met de shuttle terug naar het vliegveld in Flores. Dit vliegtuig was nog een keer zo klein als de eerste, er pastten 19 mensen in. Grappig om dat ook een keer te ervaren. Om7 uur 's avonds was ik weer terug bij mijn gastgezin in Antigua. Janet had speciaal voor mijn laatste avond een typisch Guatemalteeks gerecht gemaakt, een soort taartje van maïs met een stuk kip erin. Ik vond het ongelooflijk smerig, maar wat gaf het. Na het eten hebben we nog een hele poos zitten praten, maar omdat de volgende morgen om 3 uur het wekkertje ook weer zou gaan, ben ik maar redelijk op tijd gaan slapen. Natuurlijk wel na een uitgebreid afscheid van mijn gastgezin (Hasta pronto! Tot snel!) De terugreis ging, op de shuttle die een uur te laat kwam na, eigenlijk hartstikke goed. Mn bagage kwam in Amsterdam keurig over de band rollen, en papa en mama hadden gelukkig de weg naar de aankomsthal ook weten te vinden (wij blij
Met zn 5en hebben we hier thuis gegeten, en daarna met opa en oma samen alle foto's op de tv bekeken (en geloof me, dat waren er veel).
En het is dat ik die foto's heb, dat ik 's avonds door het tijdsverschil niet kan slapen terwijl ik eigenlijk kapot ben, en dat ik overal om me heen nog souvenirs zie liggen; anders zou ik het moeilijk vinden om te geloven dat ik daar een maand heb geleefd, en hier dus een maand ben weggeweest. Het ging allemaal zo snel.
Ik zal zometeen in alle albums nog wat extra foto's plaatsen. Nogmaals allemaal superbedankt voor het lezen, en jullie leuke en lieve reacties. Hoop dat ik jullie via deze weg een klein beetje een idee heb kunnen geven van wat ik deed en wateen prachtig land het is.
Heel veel liefs uit het natte Winschoten, en hasta pronto!
So we say goodbye
Buenas noches!
Waarschijnlijk de laatste blog vanuit het verre Antigua. Ben afgelopen dinsdagmiddag samen met Sarina, Heidi en Pati (meisjes van school) de vulkaan Pacaya opgeweest. Redelijk steile klim, m'n beenspieren worden goed op de proef gesteld hier haha! Het eerste uur was het bijna een normale boswandeling, behalve dat het pad zwart was en constant omhoog liep. Daarna stonden er steeds minder bomen langs de kant, en op t laatst helemaal geen bomen of planten meer.Omdat de vulkaan vorig jaar mei flink is uitgebarsten en de krater is opengescheurd, konden we helaas niet helemaal tot aan de top klimmen. Dit was te heet en te gevaarlijk. Maar boven hadden we een prachtig uitzicht, over bergen en een andere vulkaan. We hadden ook erg veel geluk met het weer, geen laaghangende bewolking en een lekker zonnetje. Zal kijken of ik zo nog wat foto's ervankan uploaden.
Gisteren (woensdag)een 'normale' dag, 's ochtends naar school, 's middags mijn laatste dag bij La Guarderia. Vandaag was de opvang dicht, vanwege de voorbereidingen op eldia de la familia, wat hier grootsgevierd wordt op vrijdag. Vanmorgen mijn laatste dag op school gehad. Gescrabbled in het Spaans, en daarnaeen korte afscheidsspeech gehouden, dat'moet' iedereen die klaar is met zijn lessen. Diploma gekregen en een certificaat voor de middagen in La Guarderia en Hermano Pedro,nog een poos gekletst endaarna naar Cerro de la Cruz gegaan, een uitzichtspunt net buitenAntigua.Straksde lunch voor het laatst naar Hermano Pedroen mn koffer voor het grootste deel weer inpakken.Morgenvroeg om 4 uur vertrekt mijn shuttle richting het vliegveldin Guatemala Cityvoor nogtwee dagen Tikal.
'So we say goodbye' klinkt misschien superdramatisch, maar de mensen die mij een beetje kennen weten dat ik daar normaal redelijk nuchter onder ben. Deze keer heb ik er op de een of andere manier best moeite mee. 'Gelukkig' al eerder afscheid genomen van mijnvriendengroep hier, Brianna,Noa, Rafael, Boudewijn,Jenaen David. Staat van hun volgens mijwel een foto online.Vanmorgen dus afscheid genomen van alle leraren op school. Had er wel moeite mee, en zijn ook. Komt volgens mij vooral omdat de leraren hier niet alleen je leraar willen zijn, maar ook echt een vriend. Ze praten ontzettend veel met je, over hun leven, over jouw leven, zijn heel open en eerlijk. Alles gaat gewoon zo vanzelfsprekend en vriendschappelijk, kan ik me in Nederland moeilijk iets bij voorstellen (bij leraren). Met de belofte dat ik natuurlijk nog een keer terugkom ben iknaar 'huis' gegaan.
Morgen en overmorgen zit ik in Tikal, en dan zaterdagavond nog even thuis. Ook dat gaat zeker weten moeilijk worden, afscheid nemen van mijn moeder, broer en zus voor een maand. Ze noemen mij ook gewoon hun dochter/zus, en geven me mede hierdoor echt het gevoel dat ik bij hun gezin hoor, en niet zomaar een van de vele studenten ben die ze jaarlijks over de vloer krijgen. Ook Antigua en Guatemala in het algemeen zal ik zeker gaan missen, ookal heb ik er 'maar' een maand geleefd. De mensen, de kleuren, La Guarderia en Hermano Pedro en alle kindjes daar, de natuur, en het eten! Waar ik bijna 4weken geleden nogveel moeite had met de hoeveelheid (soms drie keer warm op een dag) de tijden, enhet etenzelf, betrap ik mezelf er nu opdat ik 's ochtends echt kan genieten van een'desayuno tipico'; ontbijt met bonen engebakken eieren.
Maar aan de andere kant is het denk ik ook fijn om niet meer constant na tehoeven nadenken wat je bij je draagt en hoeveel je dat waard is. Erom denken dat je als het donker wordt niet alleen hoeft te lopen of een taxi neemt. Warm water in de douche en koud water uit de kraan. Heb ze de afgelopen weken niet gemist, maar besef nu wel dat het eigenlijklang niet overalzulke vanzelfsprekende dingen zijn.
En ik heb ontzettend veel geleerd.Natuurlijkin de Spaanse taal,van zero to something in vier weken. Maar ook heel veel over de Guatemalteekse cultuur, en alle verschillen met de onze. Van het werk in La Guarderia en Hermano Pedro, en het leven met een Guatemalteeks gezin.
Ben ontzettend blij dat ik ben gegaan, en zou het zonder nadenken opnieuw doen.
Dankjewel voor het lezen/volgen! (Ik blijf dankjewel zeggen vandaag haha)
Vind ik erg leuk. Zal als ik terug ben zeker nog meer foto's plaatsen, gaat hier niet echt snel.
En tot binnenkort in het (hopelijk) zonnige Nederland :)
Liefs
El reloj no perdona
Alweer een week voorbij. Gaat echt supersnel. Vorige week woensdag is mijn nieuwe 'zus' gekomen, een meisje van 24 uit New York. Dacht dat ze t weekend pas zou komen, maar dit is nog beter, gezellig! Vorige week heb ik alle middagen gewerkt, dinsdag in het ziekenhuis, woensdag en donderdag in La Guarderia en vrijdag weer in het ziekenhuis. Donderdag na het werk een tuctuc naar huis genomen, één keer en nooit weer in Antigua haha! Met die straten hier niet echt een pretje.. ziet er prachtig uit, maar het loopt en rijdt voor geen meter.
Vrijdag aan het eind van de middag vertrok mijn shuttlebus naar Semuc Champey. Ging deze keer alleen, maar zaten meer mensen in de bus en het was wel gezellig. Mocht ook wel, want de reis duurde uiteindelijk 9 uur. Laatste dik uur over een onverhard kalkzandstenen pad, heerlijk door elkaar gerammeld. Was een erg verlaten stuk, zijn het laatste uur geen auto/lantaarnpaal/huis tegengekomen. Maar na een uur waren er opeens overal lichtjes, het dorp Lanquin. Kwam er na middernacht aan, dus kon van de omgeving niet veel zien. Sliep in Retiro Lodge, een soort van park met verschillende houten hutjes op poten, waarin de gasten slapen. Werd meteen bij binnenkomst in mijn 'hut' begroet door een enorme (maar ook echt enorme) kakkerlak, ook fijn :P De mensen die mij een beetje kennen weten dat ik de rest van de nacht niet echt meer geslapen heb.
We stopten bij een rivier, waar we eerst één voor één van een reuzenschommen de rivier in sprongen. Daarna kregen we touwen om onze slippers/schoenen, allemaal een lange witte kaars in de hand en gingen we de grotten in. Werden vantevoren een aantal keer gewaarschuwd dat het best gevaarlijk was, en als je ook maar enige problemen met je gezondheid had, of hoogtevrees of claustrofobie, mocht je niet mee. De grotten waren echt supermooi van binnen. Moesten stukken lopen met het water tot de knieën, stukken klimmen op trappetjes of tegen een waterval omhoog, maar ook hele stukken zwemmen omdat het water er diep was. En dat alles dus met een brandende kaars in de hand, soms best lastig. Vooral dat zwemmen was een grappig gezicht, een hele rij hoofdjes met kaarsvlammen ernaast, verder zag je niks in het donker. Ook de scherpe rotsen onder water of langs de kant niet, en de glibberige stukken rots. Leverde de nodige valpartijen op. Na twee uur had iedereen het ijskoud, en zat iedereen onder de blauwe plekken, schrammen en schaafwonden, maar het was prachtig.
Buiten kregen we allemaal een grote zwarte band, waarmee we een eind langs de rivier omhoog liepen. Vervolgens gingen we hetzelfde stuk over de rivier in de band weer naar beneden, leuk! Daarna gingen we naar het natuurpark, Semuc Champey. We begonnen bij de natuurlijke zwembaden, prachtig blauw en superhelder. Na ongeveer een uur te hebben gezwommen, zijn we met een knettergekke gids de berg op gegaan naar een uitkijkpunt. Levensgevaarlijk op sommige stukken (de meesten nog steeds op slippers), supersteil en boven gekomen was iedereen doodop en doorweekt van het zweet. Maar ook dit was weer de moeite waard, we hadden er een supermooi uitzicht over alle baden van Semuc Champey. Hetzelfde stuk ook weer naar beneden, en vervolgens in de stromende regen in de pickup weer terug naar El Retiro. Ook wel een keer lekker!
Volgende ochtend om 8 uur weer terug naar Antigua. Althans, dat was de bedoeling. De shuttle kwam, maar mijn naam bleek niet op de lijst te staan en de shuttle was vol. Daar sta je dan, in de middle of nowhere. Ze bleven maar bellen met weet ik veel wie, maar een oplossing werd niet gevonden. Uiteindelijk begon de man opeens naar de bus te rennen, werd mijn rugzak op het dak gegooid en werd ik achterin tussen drie anderen gestopt. Wat was ik blij, ookal was de terugweg 10x zo oncomfortabel als de heenweg. Zaten met 12 mensen in een bus voor 9. Gelukkig kende ik de meesten van de tour op zaterdag, dus het werd nog gezellig ook. Enige voordeel van een volle bus; ook als de bus compleet door elkaar geschud wordt, kan je geen kant op. Tegen 5 uur in de middag waren we terug in Antigua. Even opgefrist, en daarna uit eten en naar een filmhuis geweest met mijn nieuwe huisgenootje Serina.
Vanmorgen weer 4 uur Spaanse les gehad, en ben nu net terug van La Guarderia. Vind het allebei nog steeds ontzettend leuk. Morgen of donderdagmiddag (afhankelijk van het weer) ga ik met Serina en twee meisjes van school de vulkaan Pacaya beklimmen. Benieuwd of het zo zwaar is als iedereen beweert, en of we lava te zien krijgen of niet. De rest van de middagen werk ik nog. Donderdag is mijn laatste dag op school, ik 'moet' dan voor alle leerlingen en leraren een afscheidsspeech houden. In het Spaans
Vrijdagochtend om 4u vertrek ik samen met Linda, een vrouw die tegelijk met mij op de talenschool is begonnen, met het vliegtuig naar Tikal, een groot mayatempelcomplex midden in de jungle in het noorden van Guatemala. Zaterdag eind van de middag vliegen we weer terug naar Guatemala City. En zondagochtend om 4 uur word ik dan voor de laatste keer door een shuttle opgehaald en naar het vliegveld gebracht.
He bah, gaat de tijd bij jullie ook zo snel?
Liefs uit Antigua
Son por favor y gracias
De eerste paar woorden van het refrein van een kinderliedje dat in La Guarderia dagelijks wordt gedraaid, en dat ik niet meer uit mn hoofd krijg. Het hele lied gaat over de woorden 'por favor' en 'gracias', 'que hacen la vida agradable', oftewel; die het leven aangenaam maken.
Ik vind dit liedje erg typerend voor de Spaanse taal en hoe mensen ermee omgaan, het is ontzettend aardig en beleefd.Jezultnooit alleen 'si' of 'no' horen, maar altijd 'si, por favor' of ' no, gracias'.
Alweer een weekend voorbij. Vorige week in de avonden na het werk en avondeten veel afgesproken met onze 'groep', omdat bijna iedereen daarvan afgelopen weekend hetzij naar huis, hetzij op doorreis ging. Alleen David blijft nog tot komend weekend. Heb vrijdag ook afscheid genomen van mn huisgenootje, Brianna. Vond ik erg jammer.. en zij ook. Komende week zit ik als enige student in het huis, de laatste week komt er een meisje uit (volgens mij) Zwitserland bij.
Afgelopen vrijdag na de middag in La Guarderia werd ik opgehaald door een shuttlebus om naar Panajachel te gaan. Shuttlebussen,ik weet niet of ik daar al over had geschreven? Maar dat systeem is echt ideaal. Je reserveert ze van tevoren bij een van de travel agencies, geeft je naam en adres op, krijgt twee tickets voor de heen- en terugreis en klaar is kees. (tot nu toe) keurig op de afgesproken tijd (zijn wel vaste tijden die de agency hanteert) word je letterlijk bij je voordeur opgehaald en naar je bestemming gebracht. Op de dag van vertrek word je, samen met ongeveer 10 anderen, opgehaald bij een verzamelpunt, en ook weer keurig bij je voordeur afgezet.
Ik ging vrijdag dus naar Panajachel, de belangrijkste stad (dorp) aan het meer van Atitlan.
(http://nl.wikipedia.org/wiki/Bestand:Atitlan_Lake.jpg) voor een duidelijkefoto. Het meer van Atitlan is een kratermeer.Door sommige mensen wordt het het mooiste meer ter wereld genoemd. Daar kan ik niksover zeggen, aangezien ik dan nog heel wat merente gaan heb. Maar prachtig is hijwel. Helemaal omringddoor bergen, waaronder 3 vulkanen. Vooralde kleur van het wateris een beetje mysterieus, vandichtbij groen of blauw, maar als je over het water kijkt heefthet een helemooie zilvergrijze glans.
Ik ging samen met David, een Duitse jongen, wat voor ons nogal komische situaties opleverde. 1 kamer met tweepersoonsbed in eerste instantie (later natuurlijk gewoon elk een eigen!), en hij kreegconstant aanbiedingen voor zijn novia (vriendin) of zelfs mujer (vrouw). We hebben er maar om gelachen, wisten gelukkig allebei dat ik, zij het aan de andere kant van de oceaan, een hele lieve vriend heb :) Plus dat David volgens mij niet zo geinteresseerd is in meisjes..
Zaterdagochtend voor dag en dauw opgestaan voor de zonsopgang aan het meer, die nogal tegenviel. Na het ontbijt zijn we begonnen aan de boottocht over het meer, langs de 4 belangrijkste dorpen rond het meer. San Marcos, San Pedro, Santiago Atitlan en San Antonio. De boottocht was prachtig, constant een supermooi uitzicht. De dorpen vielen, op San Marcos na,nogal tegen. Druk, vies, meer het 'echte Guatemala', met huizen die maar half gebouwd zijn enz. Best een zware dag nog, aangezien alle dorpjes tegen een heuvel/berg opgebouwd zijn. En met een zware rugzak constant bergop/bergafwaarts ben ik niet echt gewend haha!
Na de boottocht meteen gaan slapen in Panajachel, waren allebei kapot.
De volgende ochtend na het ontbijt zijn we naar Reservada Natural Atitlan gelopen, wederom met rugzak (kan je niet in het hostel achterlaten). We begonnen hier met een canopytour, of ziplining zoals het ook wel wordt genoemd. Na de voorbereidingen en een keer droog oefenen begonnen we aan de klim omhoog de berg op, door een supermooi regenwoudachtig natuurreservaat. Onderweg lianen, prachtige bomen en bloemen, aapjes (spidermonkeys), gekke salamanders,watervallen, hangbruggetjes en trapjes gezien. Na ongeveer drie kwartier kwamen we bij het eerste platform. Zal proberen er zo een paar foto's van op te zetten, maar het houdt in dat je in een soort bungeejumpkledij inclusief helm en dikke handschoenen aan een kabel vast wordt geklikt, aan de kabel gaat hangen en vervolgens in een rap tempo langs de kabel naar het volgende platform 'glijdt'. Weet zo snel even geen beter woord.Op hetplatform aan de overkant staat een man met eenrode lap, waarmee hijzwaaitals je moet beginnen met 'remmen'; je bovenste hand op de kabel leggen en aantrekken.In Panajachel zijn acht verschillende kabels, van verschillende lengte, hoogte en met verschillende snelheid. De eerste paar keer zwaai je hoog over de bomen met prachtig uitzicht over het meer en de vulkanen, de laatste twee keer tussen de bomen en lianen door. Een van de gaafste dingen die ik ooit heb gedaan! Na het parcours nog een ander parcours gedaan, weer vastgeklikt aan een kabel, maar nu moesten we over houten plankjes die aan twee verschillende kabels vastzaten proberen de overkant van een ravijntje te bereiken. Klinkt veel makkelijker dan het lijkt, de plankjes zwaaien (met en zonder jou) alle kanten op. En als je valt, dan hang je. Letterlijk. Ik ben geen angsthaas, maar stond aan de overkant echt te trillen op mijn benen.
Na dit alles hebben we nog ongeveer 2 uur door het park gelopen voor meer foto's en andere paden. Was na die tijd echt kapot, en doorweekt van het zweet. Mijn armen en benenzijn (op het moment dat ik dit schrijf) ook best pijnlijk. Maar wel hartstikke leuk allemaal. Eind van de middag de shuttle teruggenomen.
Vanmorgen weer Spaanse les gehad, nu voor het eerst 4 uur en met twee anderen. Was voor mij geen succes, omdat een van die twee anderen een vrouw van 75 bleek te zijn. Nou heb ik niks tegen oude mensen, maar hun snelheid qua leren ligt toch iets lager dan die van jonge mensen. :P Maar als het goed is zit zij morgen niet meer bij mij en het andere meisje in de groep. Zo wel, dan ga ik mijn pakket veranderen in privelessen.
Werken gaat elke dag beter, omdat het vaak dezelfde kindjes zijn in de middagen leer ik ze steeds beter kennen en zij mij. Ik heb er nu mijn vaste 'vriendjes', maar eigenlijk vind ik ze allemaal leuk. Op de dinsdag in Hermano Pedro na, spendeer ik mijn middagen dus met knippen, plakken, haren kammen, gezichtjes wassen, ballonnen blazen, dansen, zingen (poging tot met Spaanse kinderliedjes) en het duwen van vier schommels tegelijk. (Mas fuerte, mas!) Vervelen doe ik me hier dus totaal niet. Deze vrijdagavond, zaterdag en zondag wil ik graag naar Semuc Champey reizen, ong 8 uur met de shuttle hiervandaan. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Semuc_Champey, voor wie het interesseert)
Jullie heel veel succes met de laatste examens, met werken, met school, met alles! Tot schrijfs :)
Liefs
Es la vida
Even eenhele snelleupdate :) Hoor dat het weer daar iets beter wordt eind deze week? Zou mooi zijn.Hier nog altijd hetzelfde, zonnig en warm.
De titel van de blog, es la vida, is een zin die ik hier opvallend vaak hoor. Lekker nuchter, relativerend, dat is het leven. Mensen zijn arm en toch is het leven duur. Maarja, es la vida.
Dit weekend ben ik met7 anderen naar Monterrico geweest, een plaatsje in het zuiden van Guatemala, aan de Grote Oceaan. Erg bijzonder, we hebben maar twee uur gereden, maar wat een verschil in temperatuur en omgeving. Het is daar ongeveer tropisch, inclusief de regen (gelukkig alleen savonds). Overdag echt ontzettend warm, zonder zwembad niet uit te houden. Het zandstrand is er zwart, heel apart. Als je van een afstandje kijkt lijkt het bruin, maar van dichtbij is het echt pikzwart. Heb er foto's van, misschien dat ik die er straks op kan zetten. De golven waren enorm hoog en de stroming erg sterk, dus echt zwemmen kon niet in de oceaan. Meer een beetje vallen en opstaan, maar dat is ook leuk. Zaterdagmiddag zijn we naar een schildpaddenreservaat geweest, waar weet ik hoeveel soortenschildpadden beschermd leven. Niet alleen schildpadden, maar ook verschillende soorten leguanen en krokodillen. Was mooi om te zien, alleen ontzettend veel muggen daar! En DEET helpt dan echt niet meer.
Sowieso veel bijzondere dieren gezien, vooral vogels. De enige vogel die ik daar gezien heb die ik welken, is de kip. En de insecten natuurlijk. Gele, blauwe, rode muggen muggen en nog eens muggen. En mieren, maar dan 20 keer uitvergroot :P Wat ik vooral grappig vond waren de varkens, die overal en nergens door het stadje liepen. De eerste keer sta je stomverbaasd te kijken, maar een dag later loop je er langs, geef je ze een aai over hun hoofd en loop je verder. Veel palmbomen, en andere mooietropische planten gezien. De tweede ochtend ben ik om 5 uur opgestaan voor een boottochtje (soort grote gondel) over het riviertje, door de rimboe. Heel mooi en vredig, veel vogels gezien. En Monterrico is goedkoop! Echt veel goedkoper dan Antigua. We zaten bijvoorbeeld in hetmeest luxehotel van de stad (moet je je nog niet heel veel bij voorstellen hoor), en betaalden 40Q per persoon per nacht, wat ongeveer 4 euro is.
Met de shuttle op de terugweg een beetje pech gehad, was ontzettend oud, zijn in totaal drie keer gestopt. Twee keer om een band op te pompen, en een keer om hem uiteindelijk toch maar te verwisselen.
Maandagochtend, gisterochtenden vanochtend weer Spaanse les. De lessen zijn heel intensief, maar het gaat dan ook ontzettend hard. Je moet je voorstellen dat je elke ochtend een paar uur lang met 1 leraar constant Spaans praat, dan naar huis gaat waar je gastgezin Spaans spreekt, dan naar je vrijwilligersproject waar iedereen Spaans praat, kindjes en verpleegsters, dan weer naar huis, zelfde verhaal. Maar ik ben er ontzettend blij mee, want ik oefen ontzettend veel zo.
Ik heb besloten mn tijd te gaan verdelen tussen La Guarderia en Hospital Hermano Pedro. In La Guarderia hebben ze echt een vrijwilliger nodig, daar hebben ze in de middag niemand. En ongeveer 15 peuters (ik werk met de peuters) op 1 leidster is een beetje veel. Maandagmiddag ben ik begonnen in La Guarderia. De kindjes slapen van 2 tot 3, dan worden ze gewassen, ingecremed en hun haar gekamd, en dan gaan ze spelen. Ik help daar dan mee, en daarna ga ik met ze spelen. Tot ongeveer 6 uur, het ligt eraan hoe laat de kindjes op worden gehaald door hun ouders. Het communiceren met de kindjes gaat ontzettend moeilijk, ze praten snel, onduidelijk (zonder tanden) en maken hun zinnen niet af. Maar misschien dat dat nog beter wordt.
Gisteren ben ik naar Hermano Pedro geweest, het ziekenhuis. Daar werk ik ook met de kinderen, alleen nu in de leeftijd van 5 tot 29 (!) jaar. De meeste zijn tussen 5 en 12, maar omdat ze geestelijk en/of lichamelijk beperkt zijn blijven ze natuurlijk altijd klein. Sommige kunnen een beetje praten, rechtop zitten en spelen, anderen zijn er slechter aan toe en kunnen helemaal niets. Ze hebben allemaal een eigen bedje met spijlen eromheen, doet me erg denken aan een soort kooi. Toen ik er kwam moest ik wachten op de flessen voor de kinderen die werden klaargemaakt, en werd meteen aangesproken door een jongetje. Na 5 minuten was ik 'Jana' gedoopt, en was ik vele kusjes en knuffels rijker. Super aandoenlijk! Zo lief.
Ik kon samen met een andere vrijwilliger helpen met het geven van de fles, wat nog redelijk moeilijk gaat als je bedenkt hoe ze eraan toe zijn. Maar met veel geduld lukte het wel. Daarna werd het merendeel uit hun bedjes gehaald en in een speciale rolstoel gezet, de meesten kunnen deze besturen door met hun knieen tegen een stuurknuppel aan te drukken.
Tot een uur of4 wordt er gespeeld (rondgereden) en tv gekeken, daarna krijgen de kinderen hun avondeten. Wat ook weer erg veel tijd in beslag neemt, maar als je ze dan ziet smullen van een of ander rijstprakje maakt dat niks meer uit.
Het is me ontzettend meegevallen in het ziekenhuis, ik denk dat ik het daar nog leuker vind dan in La Guarderia. Dat blijft een gewoon kinderdagverblijf, zij het met een doel en een sociale achtergrond. Maar omdat ik daar echt nodig ben, zal ik daar toch vaker heengaan dan naar het ziekenhuis.
Nogmaals bedankt voor alle leuke reacties! En tot schrijfs :)
Vamos a la playa
Buenos dias!
Hoe is het in Nederland? Nog steeds een lekker zonnetje of valt het tegen?
Ik kan me voorstellen dat het voor jullie moeilijk voorstellen is hoe het hier moet zijn als je hier nooit bent geweest. Ik had natuurlijk voordat ik wegging veel gelezen over Antigua en hoe het er moest zijn, maar zelfs het beeld dat ik had is al heel anders dan hoe ik het nu beleef. Ik zal proberen een klein beetje te schetsen hoe het er hier uitziet.
De gebouwenhier zijn allemaalvan beton(tenminste van de buitenkant), en geschilderd in allemogelijke kleuren die je maar kan bedenken, wat het straatbeeld enorm vrolijk maakt.Er zijnveel mooieoude gebouwen, kerkjes, bogen, noem maar op. Om de pakweg 50 meter vind je inecht elkestraat van destad een kleine soort van kruidenier, die van chips tot tandpasta verkoopt. Ookzijn er enorm veel telefoonwinkels en kleine reisbureautjes, die overigens bijna allemaal hetzelfde'assortiment' aanbieden.
Het stratensysteem in Antigua is (zelfs voor mij! :D) heel makkelijk, het zijn allemaal blokken. Er lopen straten van noord naar zuid (Avenidas) en van oost naar west (Calles). Deze straten hebben allemaal een nummer, dus echt straatnamen of buurten met thematische namen zoals we die in Nederland kennen, hebben ze in Antigua niet. De straten zijn gemaakt van keien, zowel kleine als grote, en samen met diepe kuilen en gaten in de weg zorgt dat ervoor dat
mensen hier niet harder rijden dan 20. (behalve de tuctucs, die je hier ook veel hebt, weer een verhaal apart). Mensen nemen het hier niet zo nauw met het links of rechts rijden, ze gebruiken de weghelft waar ze het meest zin in hebben. Waarschijnlijk dan de helft met de minste kuilen. Je ziet hier hele gezinnen op 1 motor of scooter, of in de laadbak van een auto. Voorrangsregels zijn er volgens mij niet echt, en ook verkeersborden of zebrapaden heb ik nog niet kunnen ontdekken.
Op straat pik je de studenten/touristen er zo uit, voornamelijk omdat ze er compleet anders uitzien dan de lokale bevolking. Ik heb, ondanks dat het hier ruim 30 graden is (en dat noemt men hier winter), nog geen Guatemalteek in een korte broek gezien. Ook mijn
gastmoeder niet, hoe hard ze ook loopt te klagen over de hitte. Ik denk dat het gewoon niet gebruikelijk is hier om een korte broek te dragen, zeker voor vrouwen niet. De mensen hier zijn enorm vriendelijk en behulpzaam, als je bij wijze van 5 seconden zoekend om je heen staat te kijken word je al aangeschoten door een local die je vraagt wat je zoekt. Iedereen lijkt de tijd te hebben of neemt in ieder geval de tijd, de mensen zijn heel relaxed, wat ik een heel fijn contrast vind met de mensen in bv. ook Nederland. Niemand heeft hier haast. En ze lachen! Als je langsloopt, kun je altijd een groet of een lach met een vriendelijke hoofdknik verwachten.
De mensenin Antigua zijn trots op hun stad, op het traditionele en het originele ervan. Dit zie je mooi terug in el Parque Central, het park dat precies in het midden van Antigua ligt. 's Ochends vroeg wordt het park met een enorme preciesieschoongemaakt. Met bezems met grote palmbladeren eraan wordt alles schoongeveegd, en elk miniscuul papiertje wordt opgeraapt en weggehaald. In Antigua zie je veel moderne dingen, zo is er bv. een MacDonalds en een Burger King, maar ook die zijn compleet in stijl. Van buiten zie je haast niet dat het een MacDonalds is, het is meer een ' normaal' huis met aan de voorkant een klein plakkaatje waar het logo van MacDonalds opstaat. Van binnen is het net een oosters paradijs, met een mooie binnenplaats met planten en fonteintjes.
Ik vind het hier prachtig.
Woensdagmiddag zijn we naar San Antonio geweest, een dorp in de buurt. Met de chickenbus. En die wordt dus niet voor niks zo genoemd. Ik weet even niet meer zeker of ik al had verteld wat een chickenbus (of eigenlijk ' camioneta') precies is, maar voor de zekerheid: stel je een soort vrachtwagen voor in werkelijk alle kleuren geschilderd die je je maar kan bedenken. Die enorme zwarte rookwolken en reggaetonmuziek uitstoot,zitplaatsen heeft zonder beenruimte, zonder kussens op de stoelen, zonder airco en zonder vering. En dat in de hobbelige en ongelijke straten van Antigua = lachen! Was wel blij dat we er na een kwartier weer uit konden haha. Moet er niet aan denken een hele dag in zo'n ding te moeten reizen.
Maar goed, San Antonio dus. We gingen erheen om een coorporatie van vrouwen te bezoeken, traditionele Mayavrouwen, die echt de hele dagen niks anders deden dan weven. Alles met de hand, zonder gebruik temaken van ook maar 1 machine. Ze hebben ons de traditionele Mayakleding uitgelegd van de man en de vrouw, en hoe het gemaakt werd, maar vooral ook hoe lang ze er mee bezig waren. De rok van een vrouw is een doek van (uitgerold) 5 meter (!) lang. Hier zijn ze ruim 5 maanden zoet mee, dag in dag uit. We hebben met zn allen een traditioneel mayahuwelijk nagespeeld, inclusief gebruiken en de kleding natuurlijk. Superinteressant en indrukwekkend om te zien dat nog steeds mensen volgens zulke strenge tradities leven. Na dit alles kregen we een kopje Maya-koffie (wederom alles met de hand) en konden we souvenirs kopen.
Donderdag na school en lunch ben ik met Antonio van de talenschool naar San Hermano Pedro gegaan, het soort van ziekenhuis waar ik misschien ga werken. Verschrikkelijk was dat, het maakte me echt enorm verdrietig. Aan de ene kant is het een 'normaal' ziekenhuis voor mensen met minder geld, waar ze goedkoop een dokter kunnen raadplegen, geopereerd kunenn worden en medicijnen kunnen halen. Aan de andere kant is het een opvanghuis voor mensen die in welk opzicht dan ook beperkt zijn. Lichamelijk, geestelijk of allebei. Mensen met alzheimer, mensen die een ' brain paralysis' hebben. Mensen worden ingedeeld per afdeling, mannen bij mannen en vrouwen bij vrouwen, de jeugd bij de jeugd en de kleintjes bij de kleintjes. Verschrikkelijk om te zien hoe de meesten in een enorm verkrampte houding in bed liggen en niks anders kunnen dan je aankijken, omrollen en lachen of huilen. Heeft echt enorm veel indruk gemaakt. Vanmiddag (nu zometeen) ga ik met Jorge (ook van talenschool) naar la Guarderia, een kinderdagverblijf voor 'normale' kindjes van wie de moeder (of vader) single is en werkt. Wel met een doel dus.
Morgen ga ik met Brianna richting Monterrico (la playa) waar de anderen op dit moment al zijn. Zin in! Lijkt me erg mooi.
Ik word geroepen (haha, Diana heet ik hier) dus ik moet gaan.
Take care, iedereen een heel goed weekend gewenst en tot de volgende blog!
Liefs
La Antigua 2
Beetje inspiratieloos voor een titel, en heb weinig tijd dus vandaar!
Even kijken waar ik maandag ook alweer was gebleven, haha.
De walking tour van maandagmiddag. Die is uiteindelijk niet doorgegaan omdat het toen we net buiten stonden begon te regenen. En niet zo'n beetje.. Echt heel apart, in Nederland begint het meestal met een paar drupjes en gaat het steeds harder, nu was het echt net alsof er enorm snel een gordijn werd dichtgetrokken van water. Echt van niks naar een waterval in 2 seconden. Die tour hebben we binnen maar afgemaakt aan de hand van een plattegrond en een hoop vragen. Ik kan vrijdag beginnen met het vrijwilligerswerk, omdat ik eerst verplicht een rondleiding moet doen door het ziekenhuis waar ik waarschijnlijk ga werken en die is donderdagmiddag. Ik heb ervoor gekozen om te beginnen in het ziekenhuis (Hermano Pedro), waar veel mensen/kinderen zijn met een lichamelijke beperking. Mocht ik na de rondleiding zoiets hebben van nee dit is het toch niet, of mocht mijn hulp bij het kinderdagverblijf harder nodig zijn, dan ga ik vrijdag alsnog daar beginnen.
De mensen hier (talenschool)zijn echt heel behulpzaam, ze doen alles wat je vraagt. Zo wilde ik gisteren bv. even skypen met papa en mama, maar omdat deze pc nogal bejaard is lukte het niet echt met de kabeltjes van de koptelefoon enz., en er is ook geen webcam. Komt er een leraar langs die ziet dat het niet echt lukt, drukt me zijn Iphone in de hand, start skype voor me op, sluit de oortelefoon aan en loopt zo weg. Prachtig toch? Beetje vertrouwen.
Samen met een meisje uit Canada die middag naar de supermarkt geweest om koekjes enz voor mee naar school te kopen, en naar de markt om gewoon even te kijken. Echt prachtig daar, al die kleuren, geuren, mensen. Gesuikerde gebakken banaan gegeten op aanraden van Jena (meisje dat mee was), heel lekker. Daarna thuis mnhuiswerk gemaakt (moet helaas ook), gegeten en lekker op bed.
De nacht van maandag op dinsdag werd ik een paar keer wakker van muziek en vuurwerk die de hele nacht doorgingen. Ik snapte er niks van, helemaal niet toen het om 6 uur 's ochtends ophield. Blijkt dat het elk jaar op 10 mei in Guatemala moederdag is, en dat deze dag in Guatemala een stuk uitbundiger wordt gevierd dan in Nederland. Een hoop moeders hoeven zelfs niet te werken op 10 mei. Na de Spaanse les en de lunch zijn Brianna (meisje bij mij in huis), Jena, David (Duitser) en ik teruggelopen naar school voor een excursie naar een Jade-museum/fabriek hier in Antigua. Superinteressant, werd ook veel verteld over de maya's en je kon zien hoe jade geslepen enz. werd. Daarna teruggelopen naar school voor een salsales. Erg veel lol gehad met de leraar, wel warm haha.
Na het avondeten zijn we met een groep naar Rainbow Cafe geweest, even wat gedronken en toen gaan slapen. Dit weekend gaan we met ongeveer dezelfde mensen naar Monterrico, een plaats aan de oceaan die bekend staat om zn vulkanische zwarte zandstranden. Ik ben benieuwd.
Nu naar huis voor de lunch (grootste maaltijd van de dag hier), en daarna terug naar school voor een excursie naar San Antonio, een Mayastadje hier in de buurt.
Ik zal proberen of ik zo wat foto's erop kan zetten. Heb nu elke dag een tussenuur (omdat ik 3 uur priveles krijg ipv 4 uur groepsles nog), dus nu nog elke dag even tijd voor de pc. Zal vanaf volgende week wel minder worden. Sorry als het af en toe een beetje kort of onduidelijk is!
En tot schrijfs :)
Liefs
La Antigua, Guatemala
Allereerst; iedereen superbedankt voor alle lieve berichtjes, reacties, cadeautjes, enveloppen en die lieve geschreven stukjes in het boekje dat ik heb gekregen. Ze helpen me echt een heleboel.
De vlucht is goedgegaan, wel twee keerop het nippertje mn vliegtuig gehaald en in Miami door de douane er uit gepikt om te worden gefouilleerd, maar ik stond uiteindelijk gewoon om half 9 plaatselijke tijdin Guatemala City. Daar ben ik opgehaald en naar mn gastgezin gebracht. De moeder was nog wakker, ze was meteen erg aardig. Zaterdagnacht en zondag voelde ik me erg beroerd, steeds misselijk en overgeven en erg zwak. Vannacht goed geslapen en nu gaat het beter.
Mn kamertje is klein en oud en erg gehorig, maar alles is er en het huis zelf is gezellig. Mn 'gastmoeder' voelt erg goed aan wat ik wel en niet begrijp in het Spaans, dus het is echt een mengelmoesje van Spaans en Engels. Als zij praat begrijp ik haar goed, ook in het Spaans, met haar zoon en dochter (Martin en Daniela) heb ik iets meer moeite. Ze spreken snel en in een eigen soort Spaans, ik maak er niet heel veel van haha.
Heb zonet mn eerste les Spaans gehad, straks nog een uur. Ik zou groepslessen krijgen, maar omdat er niemand start deze maandag op hetzelfde niveau als ik, krijg ik eerst priveles, totdat ik op eenzelfde niveau zit als een groep boven mij. De eerste les ging vrij moeizaam, mijn lerares sprak geen Engels en ik bijna geen Spaans, maar ik hoop dat dat snel verbetert! Vanmiddag heb ik dan nog een gesprek met degene hier die over het vrijwilligerswerk gaat, ik krijg te horen wanneer ik het best kan beginnen, waar het is en wat van me wordt verwacht. Ook is er vanmiddag een tour door de stad, een leraar van de school zal alle belangrijke plekken laten zien.
In mijn gastgezin is nog een studente, een Amerikaanse van 27. Zij is hier al iets langer, heeft haar eigen vriendengroep etc, maar wel heel handig want ze weet veel. Ze heeft me vanmorgen de weg naar school laten zien, hoop dat ik het terug kan vinden haha straks. Antigua en de talenschool zijn echt prachtig. Ik heb een paar foto's maar geen usbaansluiting, misschien later een keer.
Nogmaals bedankt voor alle lieve berichtjes :) doet me goed.
Liefs
