Buenos dias!

Hoe is het in Nederland? Nog steeds een lekker zonnetje of valt het tegen?

Ik kan me voorstellen dat het voor jullie moeilijk voorstellen is hoe het hier moet zijn als je hier nooit bent geweest. Ik had natuurlijk voordat ik wegging veel gelezen over Antigua en hoe het er moest zijn, maar zelfs het beeld dat ik had is al heel anders dan hoe ik het nu beleef. Ik zal proberen een klein beetje te schetsen hoe het er hier uitziet.

De gebouwenhier zijn allemaalvan beton(tenminste van de buitenkant), en geschilderd in allemogelijke kleuren die je maar kan bedenken, wat het straatbeeld enorm vrolijk maakt.Er zijnveel mooieoude gebouwen, kerkjes, bogen, noem maar op. Om de pakweg 50 meter vind je inecht elkestraat van destad een kleine soort van kruidenier, die van chips tot tandpasta verkoopt. Ookzijn er enorm veel telefoonwinkels en kleine reisbureautjes, die overigens bijna allemaal hetzelfde'assortiment' aanbieden.

Het stratensysteem in Antigua is (zelfs voor mij! :D) heel makkelijk, het zijn allemaal blokken. Er lopen straten van noord naar zuid (Avenidas) en van oost naar west (Calles). Deze straten hebben allemaal een nummer, dus echt straatnamen of buurten met thematische namen zoals we die in Nederland kennen, hebben ze in Antigua niet. De straten zijn gemaakt van keien, zowel kleine als grote, en samen met diepe kuilen en gaten in de weg zorgt dat ervoor dat
mensen hier niet harder rijden dan 20. (behalve de tuctucs, die je hier ook veel hebt, weer een verhaal apart). Mensen nemen het hier niet zo nauw met het links of rechts rijden, ze gebruiken de weghelft waar ze het meest zin in hebben. Waarschijnlijk dan de helft met de minste kuilen. Je ziet hier hele gezinnen op 1 motor of scooter, of in de laadbak van een auto. Voorrangsregels zijn er volgens mij niet echt, en ook verkeersborden of zebrapaden heb ik nog niet kunnen ontdekken.

Op straat pik je de studenten/touristen er zo uit, voornamelijk omdat ze er compleet anders uitzien dan de lokale bevolking. Ik heb, ondanks dat het hier ruim 30 graden is (en dat noemt men hier winter), nog geen Guatemalteek in een korte broek gezien. Ook mijn
gastmoeder niet, hoe hard ze ook loopt te klagen over de hitte. Ik denk dat het gewoon niet gebruikelijk is hier om een korte broek te dragen, zeker voor vrouwen niet. De mensen hier zijn enorm vriendelijk en behulpzaam, als je bij wijze van 5 seconden zoekend om je heen staat te kijken word je al aangeschoten door een local die je vraagt wat je zoekt. Iedereen lijkt de tijd te hebben of neemt in ieder geval de tijd, de mensen zijn heel relaxed, wat ik een heel fijn contrast vind met de mensen in bv. ook Nederland. Niemand heeft hier haast. En ze lachen! Als je langsloopt, kun je altijd een groet of een lach met een vriendelijke hoofdknik verwachten.

De mensenin Antigua zijn trots op hun stad, op het traditionele en het originele ervan. Dit zie je mooi terug in el Parque Central, het park dat precies in het midden van Antigua ligt. 's Ochends vroeg wordt het park met een enorme preciesieschoongemaakt. Met bezems met grote palmbladeren eraan wordt alles schoongeveegd, en elk miniscuul papiertje wordt opgeraapt en weggehaald. In Antigua zie je veel moderne dingen, zo is er bv. een MacDonalds en een Burger King, maar ook die zijn compleet in stijl. Van buiten zie je haast niet dat het een MacDonalds is, het is meer een ' normaal' huis met aan de voorkant een klein plakkaatje waar het logo van MacDonalds opstaat. Van binnen is het net een oosters paradijs, met een mooie binnenplaats met planten en fonteintjes.

Ik vind het hier prachtig.

Woensdagmiddag zijn we naar San Antonio geweest, een dorp in de buurt. Met de chickenbus. En die wordt dus niet voor niks zo genoemd. Ik weet even niet meer zeker of ik al had verteld wat een chickenbus (of eigenlijk ' camioneta') precies is, maar voor de zekerheid: stel je een soort vrachtwagen voor in werkelijk alle kleuren geschilderd die je je maar kan bedenken. Die enorme zwarte rookwolken en reggaetonmuziek uitstoot,zitplaatsen heeft zonder beenruimte, zonder kussens op de stoelen, zonder airco en zonder vering. En dat in de hobbelige en ongelijke straten van Antigua = lachen! Was wel blij dat we er na een kwartier weer uit konden haha. Moet er niet aan denken een hele dag in zo'n ding te moeten reizen.
Maar goed, San Antonio dus. We gingen erheen om een coorporatie van vrouwen te bezoeken, traditionele Mayavrouwen, die echt de hele dagen niks anders deden dan weven. Alles met de hand, zonder gebruik temaken van ook maar 1 machine. Ze hebben ons de traditionele Mayakleding uitgelegd van de man en de vrouw, en hoe het gemaakt werd, maar vooral ook hoe lang ze er mee bezig waren. De rok van een vrouw is een doek van (uitgerold) 5 meter (!) lang. Hier zijn ze ruim 5 maanden zoet mee, dag in dag uit. We hebben met zn allen een traditioneel mayahuwelijk nagespeeld, inclusief gebruiken en de kleding natuurlijk. Superinteressant en indrukwekkend om te zien dat nog steeds mensen volgens zulke strenge tradities leven. Na dit alles kregen we een kopje Maya-koffie (wederom alles met de hand) en konden we souvenirs kopen.

Donderdag na school en lunch ben ik met Antonio van de talenschool naar San Hermano Pedro gegaan, het soort van ziekenhuis waar ik misschien ga werken. Verschrikkelijk was dat, het maakte me echt enorm verdrietig. Aan de ene kant is het een 'normaal' ziekenhuis voor mensen met minder geld, waar ze goedkoop een dokter kunnen raadplegen, geopereerd kunenn worden en medicijnen kunnen halen. Aan de andere kant is het een opvanghuis voor mensen die in welk opzicht dan ook beperkt zijn. Lichamelijk, geestelijk of allebei. Mensen met alzheimer, mensen die een ' brain paralysis' hebben. Mensen worden ingedeeld per afdeling, mannen bij mannen en vrouwen bij vrouwen, de jeugd bij de jeugd en de kleintjes bij de kleintjes. Verschrikkelijk om te zien hoe de meesten in een enorm verkrampte houding in bed liggen en niks anders kunnen dan je aankijken, omrollen en lachen of huilen. Heeft echt enorm veel indruk gemaakt. Vanmiddag (nu zometeen) ga ik met Jorge (ook van talenschool) naar la Guarderia, een kinderdagverblijf voor 'normale' kindjes van wie de moeder (of vader) single is en werkt. Wel met een doel dus.

Morgen ga ik met Brianna richting Monterrico (la playa) waar de anderen op dit moment al zijn. Zin in! Lijkt me erg mooi.

Ik word geroepen (haha, Diana heet ik hier) dus ik moet gaan.

Take care, iedereen een heel goed weekend gewenst en tot de volgende blog!

Liefs