De eerste paar woorden van het refrein van een kinderliedje dat in La Guarderia dagelijks wordt gedraaid, en dat ik niet meer uit mn hoofd krijg. Het hele lied gaat over de woorden 'por favor' en 'gracias', 'que hacen la vida agradable', oftewel; die het leven aangenaam maken.
Ik vind dit liedje erg typerend voor de Spaanse taal en hoe mensen ermee omgaan, het is ontzettend aardig en beleefd.Jezultnooit alleen 'si' of 'no' horen, maar altijd 'si, por favor' of ' no, gracias'.

Alweer een weekend voorbij. Vorige week in de avonden na het werk en avondeten veel afgesproken met onze 'groep', omdat bijna iedereen daarvan afgelopen weekend hetzij naar huis, hetzij op doorreis ging. Alleen David blijft nog tot komend weekend. Heb vrijdag ook afscheid genomen van mn huisgenootje, Brianna. Vond ik erg jammer.. en zij ook. Komende week zit ik als enige student in het huis, de laatste week komt er een meisje uit (volgens mij) Zwitserland bij.

Afgelopen vrijdag na de middag in La Guarderia werd ik opgehaald door een shuttlebus om naar Panajachel te gaan. Shuttlebussen,ik weet niet of ik daar al over had geschreven? Maar dat systeem is echt ideaal. Je reserveert ze van tevoren bij een van de travel agencies, geeft je naam en adres op, krijgt twee tickets voor de heen- en terugreis en klaar is kees. (tot nu toe) keurig op de afgesproken tijd (zijn wel vaste tijden die de agency hanteert) word je letterlijk bij je voordeur opgehaald en naar je bestemming gebracht. Op de dag van vertrek word je, samen met ongeveer 10 anderen, opgehaald bij een verzamelpunt, en ook weer keurig bij je voordeur afgezet.

Ik ging vrijdag dus naar Panajachel, de belangrijkste stad (dorp) aan het meer van Atitlan.
(http://nl.wikipedia.org/wiki/Bestand:Atitlan_Lake.jpg) voor een duidelijkefoto. Het meer van Atitlan is een kratermeer.Door sommige mensen wordt het het mooiste meer ter wereld genoemd. Daar kan ik niksover zeggen, aangezien ik dan nog heel wat merente gaan heb. Maar prachtig is hijwel. Helemaal omringddoor bergen, waaronder 3 vulkanen. Vooralde kleur van het wateris een beetje mysterieus, vandichtbij groen of blauw, maar als je over het water kijkt heefthet een helemooie zilvergrijze glans.

Ik ging samen met David, een Duitse jongen, wat voor ons nogal komische situaties opleverde. 1 kamer met tweepersoonsbed in eerste instantie (later natuurlijk gewoon elk een eigen!), en hij kreegconstant aanbiedingen voor zijn novia (vriendin) of zelfs mujer (vrouw). We hebben er maar om gelachen, wisten gelukkig allebei dat ik, zij het aan de andere kant van de oceaan, een hele lieve vriend heb :) Plus dat David volgens mij niet zo geinteresseerd is in meisjes..

Zaterdagochtend voor dag en dauw opgestaan voor de zonsopgang aan het meer, die nogal tegenviel. Na het ontbijt zijn we begonnen aan de boottocht over het meer, langs de 4 belangrijkste dorpen rond het meer. San Marcos, San Pedro, Santiago Atitlan en San Antonio. De boottocht was prachtig, constant een supermooi uitzicht. De dorpen vielen, op San Marcos na,nogal tegen. Druk, vies, meer het 'echte Guatemala', met huizen die maar half gebouwd zijn enz. Best een zware dag nog, aangezien alle dorpjes tegen een heuvel/berg opgebouwd zijn. En met een zware rugzak constant bergop/bergafwaarts ben ik niet echt gewend haha!
Na de boottocht meteen gaan slapen in Panajachel, waren allebei kapot.

De volgende ochtend na het ontbijt zijn we naar Reservada Natural Atitlan gelopen, wederom met rugzak (kan je niet in het hostel achterlaten). We begonnen hier met een canopytour, of ziplining zoals het ook wel wordt genoemd. Na de voorbereidingen en een keer droog oefenen begonnen we aan de klim omhoog de berg op, door een supermooi regenwoudachtig natuurreservaat. Onderweg lianen, prachtige bomen en bloemen, aapjes (spidermonkeys), gekke salamanders,watervallen, hangbruggetjes en trapjes gezien. Na ongeveer drie kwartier kwamen we bij het eerste platform. Zal proberen er zo een paar foto's van op te zetten, maar het houdt in dat je in een soort bungeejumpkledij inclusief helm en dikke handschoenen aan een kabel vast wordt geklikt, aan de kabel gaat hangen en vervolgens in een rap tempo langs de kabel naar het volgende platform 'glijdt'. Weet zo snel even geen beter woord.Op hetplatform aan de overkant staat een man met eenrode lap, waarmee hijzwaaitals je moet beginnen met 'remmen'; je bovenste hand op de kabel leggen en aantrekken.In Panajachel zijn acht verschillende kabels, van verschillende lengte, hoogte en met verschillende snelheid. De eerste paar keer zwaai je hoog over de bomen met prachtig uitzicht over het meer en de vulkanen, de laatste twee keer tussen de bomen en lianen door. Een van de gaafste dingen die ik ooit heb gedaan! Na het parcours nog een ander parcours gedaan, weer vastgeklikt aan een kabel, maar nu moesten we over houten plankjes die aan twee verschillende kabels vastzaten proberen de overkant van een ravijntje te bereiken. Klinkt veel makkelijker dan het lijkt, de plankjes zwaaien (met en zonder jou) alle kanten op. En als je valt, dan hang je. Letterlijk. Ik ben geen angsthaas, maar stond aan de overkant echt te trillen op mijn benen.

Na dit alles hebben we nog ongeveer 2 uur door het park gelopen voor meer foto's en andere paden. Was na die tijd echt kapot, en doorweekt van het zweet. Mijn armen en benenzijn (op het moment dat ik dit schrijf) ook best pijnlijk. Maar wel hartstikke leuk allemaal. Eind van de middag de shuttle teruggenomen.

Vanmorgen weer Spaanse les gehad, nu voor het eerst 4 uur en met twee anderen. Was voor mij geen succes, omdat een van die twee anderen een vrouw van 75 bleek te zijn. Nou heb ik niks tegen oude mensen, maar hun snelheid qua leren ligt toch iets lager dan die van jonge mensen. :P Maar als het goed is zit zij morgen niet meer bij mij en het andere meisje in de groep. Zo wel, dan ga ik mijn pakket veranderen in privelessen.

Werken gaat elke dag beter, omdat het vaak dezelfde kindjes zijn in de middagen leer ik ze steeds beter kennen en zij mij. Ik heb er nu mijn vaste 'vriendjes', maar eigenlijk vind ik ze allemaal leuk. Op de dinsdag in Hermano Pedro na, spendeer ik mijn middagen dus met knippen, plakken, haren kammen, gezichtjes wassen, ballonnen blazen, dansen, zingen (poging tot met Spaanse kinderliedjes) en het duwen van vier schommels tegelijk. (Mas fuerte, mas!) Vervelen doe ik me hier dus totaal niet. Deze vrijdagavond, zaterdag en zondag wil ik graag naar Semuc Champey reizen, ong 8 uur met de shuttle hiervandaan. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Semuc_Champey, voor wie het interesseert)

Jullie heel veel succes met de laatste examens, met werken, met school, met alles! Tot schrijfs :)

Liefs