Afgelopen vrijdagochtend zijn Linda (een vrouw van mijn school) en ik in alle vroegte met een binnenlandse vlucht naar Tikal gereisd, een grote (voormalige) Mayastad midden in de jungle, waarvan veel ruïnes nog overeind staan. Van 9 tot 2 zijn we samen met een tourguide het park doorgeweest, wat naast ontzettend warm ook gewoon harstikke indrukwekkend was. Tikal is verreweg het mooiste en interessantste van de4 weekendtrips die ik heb gedaan. De gids kon ontzettend mooi vertellen, dingen demonstreren en wist echt overal een antwoord op of een verklaring voor. Waar ik ontzettend blij mee was, want zonder een verhaal blijft een tempel ook maar gewoon een enorme stapel stenen.
Na de lunch en een uurtje in het zwembad om af te koelen gingen we het park weer in, op aanraden van de gids. Omdat er eind van de middag geen shuttles meer terug rijden, kunnen eigenlijk alleen de mensen die in Tikal zelf verblijven dan nog in het park zijn. Het was dus hartstikke rustig, plus dat tegen het eind van de middag ook de dieren steeds actiever worden.
De gids had ons aangeraden de zonsondergang op de hoogste tempel, tempel 4 te gaan bekijken. Waar hij alleen geen rekening mee had gehouden was dat de helft van tempel 4 wegens restauratiewerkzaamheden wasafgesloten.(tempel is een soort van pyramidevorm, je kan er in een vierkant omheen lopen) En laat dat natuurlijk de westelijke helft zijn, de kant waar we de prachtige zonsondergang konden zien.

Maar na deze enorme klim moest Linda even uitrusten en wilden we ons niet zomaar laten afschepen met niks. We zagen aan de goede kant van de tempel een aantal mensen staan, die waarschijnlijk in Tikal werkten. Dus we vroegen de bewaker die bovenaan de trap stond of wij aan die kant konden gaan staan. Dit mocht niet zomaar, maar met een blik over z'n schouder naar z'n collega's fluisterde hij ons zo ongeveer toe dat we voor 50 quetzal (5 euro) per persoon wel even aan de andere kant mochten komen staan. Dacht ik ook. Het is me in dit geval echt niet om het geld te doen, maar aan dat soort flauwe corruptie ga ik niet meewerken. En Linda gelukkig ook niet. We zijn teruggelopen naar de oostkant van de tempel, onder het hekje en over een muurtje geklommen, en aan de zijkant van de tempel blijven staan, vanwaar we toch de zon onder konden zien gaan. Uiteindelijk natuurlijk betrapt door diezelfde bewaker, maar omdat hij wist dat hij net zo goed fout zat, kon hij ons weinig maken. En wij hadden toch mooi een prachtige zonsondergang gezien! Daarna snel alle trappen weer af en het park uit, want in no time werd het pikkedonker.
De volgende dag niet veel meer gedaan, lekker ontbeten, de omgeving rondgelopen, markt en museum bekeken en toen met de shuttle terug naar het vliegveld in Flores. Dit vliegtuig was nog een keer zo klein als de eerste, er pastten 19 mensen in. Grappig om dat ook een keer te ervaren. Om7 uur 's avonds was ik weer terug bij mijn gastgezin in Antigua. Janet had speciaal voor mijn laatste avond een typisch Guatemalteeks gerecht gemaakt, een soort taartje van maïs met een stuk kip erin. Ik vond het ongelooflijk smerig, maar wat gaf het. Na het eten hebben we nog een hele poos zitten praten, maar omdat de volgende morgen om 3 uur het wekkertje ook weer zou gaan, ben ik maar redelijk op tijd gaan slapen. Natuurlijk wel na een uitgebreid afscheid van mijn gastgezin (Hasta pronto! Tot snel!) De terugreis ging, op de shuttle die een uur te laat kwam na, eigenlijk hartstikke goed. Mn bagage kwam in Amsterdam keurig over de band rollen, en papa en mama hadden gelukkig de weg naar de aankomsthal ook weten te vinden (wij blij) We zijn naar Groningen gereden, hebben bij de Ikea wat gegeten en gedronken, en daarna Thomas opgehaald van zn stage. (ik nog blijer )
Met zn 5en hebben we hier thuis gegeten, en daarna met opa en oma samen alle foto's op de tv bekeken (en geloof me, dat waren er veel).

En het is dat ik die foto's heb, dat ik 's avonds door het tijdsverschil niet kan slapen terwijl ik eigenlijk kapot ben, en dat ik overal om me heen nog souvenirs zie liggen; anders zou ik het moeilijk vinden om te geloven dat ik daar een maand heb geleefd, en hier dus een maand ben weggeweest. Het ging allemaal zo snel.

Ik zal zometeen in alle albums nog wat extra foto's plaatsen. Nogmaals allemaal superbedankt voor het lezen, en jullie leuke en lieve reacties. Hoop dat ik jullie via deze weg een klein beetje een idee heb kunnen geven van wat ik deed en wateen prachtig land het is.

Heel veel liefs uit het natte Winschoten, en hasta pronto!